Paryż
Paryż prawobrzeżny to ta bardziej elegancka i bogata część miasta, jak twierdzą niektórzy
Wieża Eiffela, Pałac Inwalidów, Muzeum Orsay, Ogród Luksemburski, Panteon, Katakumby
Plac Trocadero, Łuk Triumfalny, Pola Elizejskie, Plac Zgody, Luwr, Opera Garnier, Pałac Królewski, Bazylika na Montmartrze
Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu, Conciergerie, Święta Kaplica, Pont Neuf, Pomnik Deportowanych
Miasta i zamki w promieniu do 100 km od Paryża. Niby prowincja, ale jaka urocza.
Prawy brzeg Paryża
Paryż można spokojnie zwiedzać pieszo, rzadko korzystając z metra. Spacer z zachodu na wschód Paryża, od placu Trocadero, gdzie mamy najpiękniejszy widok na wieżę Eiffela, do placu Bastylii, wzdłuż Sekwany zajmie nam ok. 90 minut.
Plac Trocadero
Plac Trocadero jest idealnym miejscem, aby chłonąć atmosferę Paryża. Po obu stronach placu wznoszą się wspaniałe klasyczne budynki (siedziby Muzeum Człowieka, Muzeum Marynistycznego oraz Muzeum Historii Architektury), a przed nami, jak na dłoni, widzimy ogrody Trocadero, most Jena nad Sekwaną i wieżę Eiffela w całej okazałości. W tle po lewej skrzy się pozłacana kopuła kościoła Inwalidów. Trudno tu zrobić zdjęcie bez udziału tłumu turystów.
Łuk Triumfalny
Łuk Triumfalny (Arc de Triomphe) został wzniesiony na zlecenie Napoleona I dla uczczenia żołnierzy walczących i poległych w czasie rewolucji francuskiej i wojen napoleońskich. Jego budowę ukończono w 1836 roku. Fasady są bogato zdobione: reliefy na fasadach łuku przedstawiają ważne bitwy, wyryto też nazwiska zasłużonych oficerów i nazwy miast, gdzie toczono bitwy. Możemy tam znaleźć polskie nazwiska i nazwy polskich miast. Codziennie o godzinie 18.30 zapalany jest ogień na grobie Nieznanego Żołnierza – ofiary I Wojny Światowej.
Wstęp na taras Łuku Triumfalnego kosztuje 16 euro, a widoki są piękne!
Aleja Champs-Élysées
Pola Elizejskie (Avenue des Champs-Élysées) w Paryżu to szeroka aleja łącząca plac de Gaulle’a z placem Zgody (Place de la Concorde). Są tu teatry, ekskluzywne sklepy i drogie hotele. Jednym słowem jest to Elizjum, miejsce wiecznej szczęśliwości dla ludzi, którzy dysponują nieograniczonymi funduszami.
Petit Palais - Mały Pałac
Gdy z Pól Elizejskich skręcimy w aleję Churchilla, zobaczymy Petit Palais, czyli Mały Pałac. To elegancki budynek wzniesiony z okazji wystawy światowej w 1900 roku. Dziś mieści się tu muzeum sztuk pięknych od antyku do końca XIX wieku. Już hol wejściowy robi wrażenie. Malarstwo, galeria rzeźb, meble z minionych epok stanowią kolekcję stałą, której zwiedzanie jest bezpłatne. Na uroczym dziedzińcu wewnętrznym spacerując pod kolumnadą dojdziemy do kafejki, gdzie można odpocząć przy kawie.
Petit Palais
Piękne wnętrza Małego Pałacu są miejscem wystaw czasowych.
Place de la Concorde - Plac Zgody
Fontanny, posągi, i obelisk mają odwrócić naszą uwagę od faktu, że Plac Zgody był miejscem egzekucji podczas Rewolucji Francuskiej. Nosił wtedy nazwę Placu Rewolucji. Tutaj w 1793 roku zgilotynowano króla Ludwika XVI i królową Marię Antoninę. Oprócz nich głowy straciło tutaj ponad tysiąc osób. Dlatego jeszcze w XIX wieku postanowiono zatrzeć te nieprzyjemne wspomnienia, urządzić ten rozległy plac na nowo i nadać mu nową, pozytywnie brzmiącą nazwę.
Patrząc od strony Placu Zgody w głąb ulicy Rue Royale, zobaczymy charakterystyczne kolumny kościoła św. Magdaleny, przywodzącego na myśl grecką świątynię.
Place de la Concorde
Obelisk z Luksoru stanął tu w 1831 roku, a dwie fontanny poświęcone nawigacji rzecznej i morskiej zostały zainstalowane w 1840 roku. Część tego największego placu Paryża wyłączono z ruchu samochodowego po Igrzyskach Olimpijskich w 2024, powiększając tereny spacerowe w centrum miasta.
Na zdjęciu na dalszym planie widać Grand Palais, czyli Wielki Pałac.
Grand Palais - Wielki Pałac
Trzy lata trwała budowa tej wielkiej hali wystawowej, która miała zrobić wrażenie na gościach przybywających na Wystawę Światową w 1900 roku w Paryżu. Od 1901 roku hala była miejscem wystaw oraz zawodów konnych. W czasie I wojny światowej w hali urządzono szpital dla rannych żołnierzy. W czasach pokoju odbywały się tu wystawy sztuki, targi, przeróżne wydarzenia kulturalne. W czasie świąt Bożego Narodzenia w hali organizowane jest sztuczne lodowisko. Wnętrze budynku można oglądać podczas płatnych wystaw. Bezpłatnie można pospacerować po holu głównym i obejrzeć bogato zdobioną salę la Rotonde d’Antin. Na terenie pałacu działają 2 restauracje, księgarnia i butik z pamiątkami.
Chapelle Expiatoire - Kaplica Pokutna
Rewolucja francuska (1789-1799) to 10 burzliwych i krwawych lat w historii Francji. W jej wyniku obalono monarchię absolutną, której symbolem byli Ludwik XVI i jego żona, Maria Antonina. Ludwika oskarżono o zdradę stanu, ponieważ, by utrzymać władzę, szukał pomocy politycznej i militarnej za granicą (m.in. w Prusach). Marię Antoninę oskarżono o rozwiązłość i molestowanie własnego syna. Stracono ich na Placu Rewolucji (dziś to Plac Zgody), a resztki doczesne wrzucono do zbiorowej mogiły na cmentarzu św. Magdaleny.
Chapelle Expiatoire - Kaplica Pokutna
Zwolennicy monarchii ekshumowali zwłoki pary królewskiej w 1815 r. i przenieśli je do bazyliki Saint-Denis. W miejscu cmentarza św. Magdaleny postawiono kaplicę upamiętniającą ofiary rewolucji (na zdjęciu). Udostępniono tam m.in. treść ostatniego listu Marii Antoniny do siostry. To spokojne miejsce w centrum Paryża, 8 minut spacerem od Opery Garnier.
Wstęp – 7 €.
Jardin des Tuileries
Nieopodal Luwru, na placu Tuileries stał niegdyś Palais des Tuileries, rezydencja królewska, która spłonęła w 1871 roku w burzliwych czasach niepokojów społecznych. Obecnie w tym miejscu są ogrody.
Mały Łuk Triumfalny Carrousel
Pomiędzy Luwrem a ogrodami Tuileries znajduje się plac, który w XVII, XVIII i XIX wiekach był miejscem urządzania carrousels, czyli parad konnych, z wypracowaną choreografią i przy akompaniamencie muzycznym, organizowanych z okazji zwycięstw wojennych. Mały Łuk Triumfalny Carrousel, zaprojektowany na zlecenie Napoleona i ukończony w 1808 roku, służył jako oprawa dla uhonorowania zwycięzców powracających z wojny i podejmowanych w nieistniejącym już dziś pałacu Tuileries.
Luwr
Luwr, początkowo był twierdzą obronną, później rezydencją królewską, a od 1793 roku jest tu muzeum, w którym po wielkiej rewolucji udostępniono publiczności komnaty królewskie wraz z dziełami sztuki. Zbiory muzeum bardzo się powiększyły po wojnach napoleońskich, ponieważ Napoleon był nie tylko świetnym strategiem ale też zapalonym miłośnikiem i koneserem sztuki. Piramida ze szkła i metalu na dziedzińcu Luwru, którą schodzimy do kas muzeum pojawiła się dopiero w 1989 roku.
Luwr
W Luwrze można podziwiać sztukę starożytnego Egiptu, Grecji, Rzymu i Bliskiego Wschodu, malarstwo francuskie i nie tylko. Nie można przeoczyć Mony Lisy, Wenus z Milo, Nike z Samotraki. Na samo pobieżne zapoznanie się z kolekcją potrzeba przynajmniej 4-5 godzin.
Bilet najlepiej kupić przez internet, ponieważ kolejka dla osób z biletem jest o wiele krótsza. Bilet normalny kosztuje 22 euro. Zwiedzanie muzeum gratis przysługuje obywatelom Unii Europejskiej do 25 roku życia, oraz wszystkim w pierwszy piątek miesiąca po godzinie 18.00 z wyjątkiem lipca i sierpnia. Wymagana rezerwacja godziny zwiedzania. Nieczynne we wtorki!
Luwr
W Luwrze zobaczymy między innymi Psyche budzoną przez pocałunek Kupidyna, piękną rzeźbę włoskiego rzeźbiarza Antonia Canovy, wykonaną w 1787 roku.
Pałac Królewski
Niedaleko Luwru, z inicjatywy kardynała i jednocześnie pierwszego ministra Richelieu w 1624 roku rozpoczęto budowę kompleksu pałacowego. Kardynał Richelieu chciał pomieszkiwać blisko Luwru, a jednocześnie na swoim. Powstał więc rozległy kompleks z ogrodem otoczonym arkadami i fontanną pośrodku. Budynek mieścił też salę teatralną, gdzie swoje sztuki wystawiał Molier. Pod koniec XX wieku na dziedzińcu pałacu pojawiły się prążkowane kolumny, na których chętnie fotografują się zwiedzający.
Ogrody Pałacu Królewskiego
Ogród przy pałacu królewskim (Jardin du Palais Royal) to eleganckie miejsce, gdzie można odpocząć w cieniu równo przyciętych drzew. Są tu wypielęgnowane klomby z kwiatami, fontanna, arkady. To oaza spokoju w centrum miasta, która wiele razy służyła jako plan filmowy w produkcjach francuskich i nie tylko. W porze południowego posiłku (le déjeuner) przychodzą tu z kanapkami pracownicy okolicznych firm i instytucji, by posilić się w pięknych okolicznościach przyrody i architektury.
Jardin Vivienne
Gdy wychodząc z ogrodów królewskich skierujemy się, korzystając z przejścia pod arkadami, na północ w ulicę Rue Vivienne, po lewej stronie natkniemy się na zespół budynków Narodowego Instytutu Historii i Sztuki. Aby wejść na dziedziniec, który jest jednocześnie egzotycznym ogrodem (Jardin Vivienne), należy przejść przez kontrolę bezpieczeństwa. Budynki Instytutu z XIX wieku kryją w sobie prawdziwe architektoniczne cuda: czytelnię zwaną La Salle Labrouste oraz owalną salę Biblioteki Richelieu. Ich budowę Napoleon III powierzył uznanemu architektowi Henri’emu Labrouste, który uwielbiał bawić się światłem, konstrukcjami metalowymi i inspiracjami antycznymi. W rezultacie powstały jasne, pięknie zdobione sale, z których studenci korzystają do dziś.
Sala Labrouste’a
Sala Labrouste’a – sufit zdobi tu dziewięć kopuł inspirowanych krynolinami, które stosowano w XIX wieku do usztywniania sukien damskich. W dekoracji sali widzimy wpływy antyczne, bizantyjskie i barokowe. Po czytelni nie można spacerować, gdyż jest to miejsce nauki studentów. Zdjęcia można zrobić stojąc w wyznaczonej przestrzeni przy drzwiach.
Pasaż Vivienne
W rejonie na północ od Pałacu Królewskiego warto odnaleźć i przejść się krytymi pasażami paryskimi. Powstawały w XIX wieku i były miejscem spacerów paryżan, gdy pogoda nie dopisywała. Dziś są tam restauracje, kawiarenki, księgarnie, butiki z odzieżą, czy małe galerie sztuki. Najbardziej znane to: Galeria Vivienne, Passage Choiseul, Passage Jouffroy oraz Passage des Panoramas.
Na zdjęciu Galeria Vivienne.
Plac Vendôme
Idziemy tam, gdy mamy naglącą potrzebę zakupienia pięknej biżuterii lub zegarka. Plac okalają butiki z odzieżą, jubilerzy, jest też luksusowy hotel Ritz, a wszystko nadzoruje Napoleon I z wysokiej kolumny z brązu.
Przy placu Vendôme w kamienicy pod numerem 12 zmarł Fryderyk Chopin.
Opera Garnier
Budowa opery rozpoczęła się w czasie wielkiej przebudowy Paryża w połowie XIX wieku. Projekt przygotował architekt Charles Garnier, stąd jej nazwa. Uroczysta inauguracja gmachu w stylu barokowym odbyła się w 1875 roku. Dziś można się tam wybrać na przedstawienie, lub poznać jej historię zwiedzając bogate wnętrza. Tym, którym życie jest raczej miłe, radzę unikać przebywania pod żyrandolem, ponieważ raz już spadł (w 1896 roku) zabijając jedną osobę. Freski na suficie są autorstwa Marca Chagalla. Więcej informacji można uzyskać w trakcie zwiedzania, za jedyne 15 euro od osoby.
Galeries Lafayette Haussmann
Świątynia handlu ze wspaniałą kopułą w stylu Art Nouveau znajduje się tuż za Operą Garnier.
Galeria ma też duży dział gastronomiczny, każdy znajdzie tam coś dla siebie.
Galeries Lafayette Haussmann
Widok z tarasu galerii handlowej Lafayette.
Hôtel de Ville - ratusz Paryża
Budynek ratusza jako centrum administracji Paryża przyciągał różnego rodzaju awanturników i rewolucjonistów. Z tego powodu nawiedzały go dewastacje i podpalenia. Wielokrotnie odbudowywany, obecny kształt, w stylu neorenesansowym, zyskał w 1882 roku. Szkoda, że jego piękne wnętrza, m.in. bogato zdobioną salę balową, można zwiedzać tylko przy wyjątkowych okazjach. Od strony ulicy Rue de Rivoli znajduje się biuro informacji turystycznej Paryża. Od strony Sekwany stoi pomnik Etienne’a Marcela, wpływowego kupca i działacza politycznego który był właścicielem kamienicy w XIV wieku, w miejscu gdzie dziś stoi ratusz.
Jardin des Combattants Espagnols de la Nueve
Przy budynku ratusza od strony Sekwany znajduje się mały, ogrodzony skwer, gdzie można odpocząć wśród zieleni od zgiełku miasta.
Centrum Pompidou
Centrum Pompidou znajduje 5 minut spacerem od paryskiego ratusza. Budynek otwarto w 1977 roku z inicjatywy prezydenta Georgesa Pompidou. Aby zapewnić przestronne wnętrza, architekci umieścili instalacje na zewnątrz budynku i oznaczyli je kolorami. Tak więc, patrząc z zewnątrz, kolor niebieski oznacza przewody klimatyzacyjne, żółty – instalacje elektryczne, zielony – wodociągi, czerwony – ciągi piesze: schody i windy. Kontrastuje on z resztą historycznej zabudowy dzielnicy, co sprawiło, że na początku nie był to ulubiony budynek mieszkańców Paryża.
Centrum Pompidou
Narodowe Muzeum Sztuki Nowoczesnej Georges Pompidou, nazywane też Beaubourgiem, zamknęło się we wrześniu 2025, by przejść 5-letni remont i modernizację. Gdzie powędrują dzieła Henri Matisse’a, Vassilego Kandinskiego, Marca Chagalla czy Pieta Mondriana? Część kolekcji zostanie przeniesiona do podparyskiej miejscowości Massy, gdzie jesienią 2026 zostanie otwarta „fabryka sztuki” Centre Pompidou Francilien. Część zostanie wypożyczona innym muzeom francuskim i europejskim.
Place des Vosges, dzielnica Marais
Fasady kamienic z czerwonej cegły otaczają zielony skwer z fontannami. Całość wygląda jak rynek małego miasta z dala od zgiełku Paryża. To jeden z najstarszych skwerów w Paryżu. Plac i jego kamienice wybudowano w XVII wieku. Pod arkadami znajdziemy restauracje i galerie sztuki. W jednej z kamienic, w dawnym domu Wiktora Hugo, mieści się jego muzeum.
kanał Saint-Martin
Z Placu des Vosges blisko do kanału Saint-Martin, gdzie wieczorkiem można posiedzieć nad wodą w towarzystwie młodych Paryżan.
Porte Saint-Denis
Bogato zdobiona brama Saint-Denis wniesiona została w 1672 roku na polecenie Ludwika XIV, aby upamiętnić przekroczenie Renu przez wojska francuskie i ich zwycięstwa w Holandii. Wcześniej w tym miejscu były mury obronne. Dwie przecznice dalej na wschód można zobaczyć kolejną bramę – Porte Saint-Martin.
Brama Saint Denis przypomina rzymski łuk triumfalny i daje początek ulicy Rue du Faubourg Saint-Denis. Jest tu egzotycznie, można spróbować potraw kuchni azjatyckiej, tureckiej, kurdyjskiej i innych. Jeśli ktoś chce jednak po francusku, jest tu jedna z restauracji Boullion o secesyjnym wnętrzu, serwująca dania typowo francuskie.
Wzgórze Montmartre
La Butte Montmartre to wzgórze na północy Paryża. Bazylikę Najświętszego Serca (la Basilique du Sacré Cœur) wybudowano z białego trawertynu pod koniec XIX wieku. Niektórym Paryżanom jej wieża przypomina bezę.
Montmartre
U podnóża Bazyliki Najświętszego Serca jest taras, skąd rozpościera się widok na Paryż. Warto się tam wdrapać, lub wjechać kolejką, by zobaczyć Paryż u swych stóp.
Montmartre
Montmartre ma atmosferę małego miasteczka, spacerując jego uliczkami zaczynamy rozumieć, dlaczego to miejsce upodobali sobie artyści. Jest tam mała winnica, która do zwiedzania rzadko jest udostępniana. Jest placyk du Tertre, miejsce pracy portrecistów i karykaturzystów, pod wieczną okupacją turystów. Są kawiarenki, w których zatrzymał się czas. Najlepiej zwiedzać to miejsce wcześnie rano lub po zmroku, wtedy jest pięknie oświetlone. Gdyby ktoś chciał kupić mieszkanko w tej pocztówkowej scenerii, to trzeba uzbierać 12 tysięcy euro. Za 1 m2 oczywiście. I pomyśleć, że na przełomie XIX i XX wieku osiedlała się tu biedota.
Montmartre
Niedaleko stacji metra Abbesses na Montmartrze znajduje się Le mur des je t’aime, czyli ściana z 311 wyznaniami miłości w różnych językach.
Można znaleźć polskie „kocham Cię”.
Przykładowe menu restauracji w centrum Paryża, wrzesień 2025
